Legenda muzeum

            Już od dawna wszyscy pracownicy  muzeum czują, że czuwa nad nimi dobry duch kolekcjonera, zarazem jego patrona. W budynku słychać czasami tajemnicze skrzypienie schodów lub odgłosy przyciszonych rozmów. Wielu przysięga, że duch prawie zawsze pojawia się podczas przygotowań do kolejnych wystaw czasowych. Rano pracownicy muzeum odkrywają przesunięte eksponaty lub zrzucone opisy. Starają się logicznie wytłumaczyć te zjawiska, na przykład gdy kartka z opisem spadnie. Nie mogą jednak zrozumieć, gdy po nocy spotykają przewieszone w górę lub dół lub przesunięte w inne miejsce eksponaty. Rano przysięgają, że były one w innym miejscu lub że opisy wisiały równo. Podobne zjawiska mają miejsce na ekspozycji stałej, gdzie często przesuniętym lub nierówno wiszącym, z powodu dużego ruchu samochodowego, eksponatom ktoś tajemniczo przywraca poprzednie ich miejsce. Również goście muzeum, którzy nocują w pokojach gościnnych, opowiadają, że spotykali tajemniczą postać w białym stroju, snującą się nocą po muzealnych korytarzach. Zarówno pracownicy, jak i jego goście, starają się rozwikłać zagadkę dawnego zajazdu - czy to duch Dunin-Borkowskiego, a może cesarza Napoleona, który podobno tutaj się zatrzymał, przechadza się po muzeum?

W dniu 24 września 1978 r. kolekcjoner przekazał prawie całe swoje wielotysięczne zbiory na rzecz Muzeum Narodowego w Warszawie. Wkrótce potem, Zarządzeniem Ministra Kultury z dnia 28 listopada, zainaugurowało swoją działalność Muzeum im. Jerzego Dunin - Borkowskiego w Krośniewicach Oddział Muzeum Narodowego w Warszawie, już jako instytucja państwowa. Jego dożywotnim kuratorem został  fundator i patron muzeum. Wkrótce potem, 4 października 1979 r., cały kompleks dawnego zajazdu, został zakupiony przez Muzeum Narodowe w Warszawie z przeznaczeniem na siedzibę tworzącego się muzeum. W kolejnych latach, w sukcesywnie opuszczanych przez dotychczasowych użytkowników i zagospodarowywanych pomieszczeniach stajni i wozowni, została umieszczona część ekspozycji stałej. Jednocześnie nadal przez wiele lat istniała dawna ekspozycja w mieszkaniu kolekcjonera, na piętrze budynku głównego. W drugiej połowie lat osiemdziesiątych został przeprowadzony remont kapitalny stajni i wozowni, który umożliwił zorganizowanie w jej wnętrzach nowej ekspozycji stałej. Natomiast po śmierci kolekcjonera (w 1992 r.) została przygotowana  przez pracowników Muzeum Narodowego w Warszawie nowa aranżacja wystaw. Ich uroczyste otwarcie nastąpiło 7 kwietnia 1994 r. Wkrótce potem, zarządzeniem Ministra Kultury z dnia 17 marca 1995 r., muzeum przestało być Oddziałem Muzeum Narodowego w Warszawie.