Hu Jigao, urodzony w 1930 r., uczył się w szkołach artystycznych Dan-yang i Suzhou. w latach 1956-1962 przebywał w Polsce i studiował ochronę zabytków na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Po powrocie do Chin kontynuował naukę malarstwa u wybitnego artysty Li Kuchan, specjalizującego się w tradycyjnym malarstwie kwiatów i ptaków.
Twórczość Hu Jigao, mieszcząca się w nurcie tradycyjnego malarstwa chińskiego, nie ma na celu dosłownego naśladowania rzeczywistości, a służy raczej „opisywaniu idei”. W sztuce malarskiej nurt ten wyraził się swobodnym operowaniem plamą malarską, nieograniczoną konturem. Technika ta zapoczątkowana już w XI w., twórczo wykorzystywana jest przez Hu Jigao. Jego malarstwo charakteryzuje się miękkością barwnej plamy i brakiem wyraźnych konturów. Obrazy są malowane zamaszystymi i zdecydowanymi pociągnięciami pędzla. Pośród monochromatycznego malarstwa tuszem, szczególną uwagę zwraca cykl bambusów, studiowanych przy różnej pogodzie, wietrze i oświetleniu. W tego typu malarstwie wazny jest kaligraficzny charakter plamy i dużą rolę ogrywa pusta przestrzeń obrazu. Głównym dążeniem artysty jest oddanie piękna i istoty tych roślin w jak najoszczędniejszy sposób - kilkoma pociągnięciami pędzla.
Tematykę prac artysty stanowią tradycyjne dalekowschodnie motywy ikonograficzne. Są to obrazy przyrody, wywodzące się z uważnych studiów świata przyrody, a zarazem z powszechnego w tym kręgu kulturowym zamiłowania do ukrytych znaczeń. Szczególnie ulubione przez Hu Jigao są przedstawienia kwiatów i ptaków. Według zasad bogatej symboliki chińskiej sztuki piwonie i narcyzy są związane z wiosną, lotosy symbolizują lato, chryzantemy – jesień, a tak zwani „trzej przyjaciele”- czyli sosna, bambus i śliwa – to znaki ustępującej zimy.
W pracach Hu Jigao charakterystyczne jest bardzo silne osadzenie w tradycji, szczególnie dotyczy to techniki i tematyki. Jednocześnie jednak, dostrzegalne jest otwarcie na nowe pomysły i czerpanie z obcych wpływów, będących efektem jego studiów w Europie.
Not. wg tekstu Marty Ginter z MAiPW
